Aku lihat botol gempal, luncup hujungnya, dalam mangkuk tinggi berisi air beku, tak tahu cap apa, bertulis - beralkohol.
Di bawah terang kalimantang.
Di atas satu meja.
Dikelilingi kerusi kerusi putih.
Pula, kerusi kerusi putih itu berbontotkan aku, aku, aku, dan aku.
Aku kesemuanya.


Bukan.
Bukan aku.

Sama warna kulitnya tapi bukan aku.
Sama tutur loghatnya tapi bukan aku.
Sama turun susurnya tapi bukan aku.
Bicara senda.
Ketawa.
Sendawa.
Tapi bukan aku.

Bangsatnya aku, aku, aku dan aku itu.
Botol gempal, luncup hujungnya dimuntahkan isinya kedalam cawan yamseng.
Diteguk dek kerongkong dahaga.
Ya, minum.
Dikencingi setan, mulutnya.
Bangsatnya aku, aku, aku, dan aku itu.

Ada seorang aku itu, dara.
Mungkin, dara.
Hanya satu aku antara aku, aku, aku dan aku itu.

Pada jam tiga.
Sundalnya satu aku itu.
Betapa bangsatnya aku, aku, aku dan aku, itu.

Aku iringi doa untuk sekalian aku.
Sedarlah wahai aku.



new past